Program "Boso przez świat" debiutowała w 2007 roku w kanale TVP2. Emitowany w niedzielne poranki bardzo szybko zyskał ogromną popularność a Wojciechowi Cejrowskiemu zapewnił powrót do sławy. Dla wielu telewidzów WC wydawał się objawieniem, nagłym pojawieniem się "zwierzęcia telewizyjnego", który ze swadą oprowadzał ich po niezwykle egzotycznych zakamarkach świata.
Bo nie każdy pamięta, że "Boso przez świat" to tak naprawdę powrót Cejrowskiego do TV. WC pierwsze "pięć minut sławy" zaliczył w 1994 roku, kiedy prowadził "WCKwadrans", program, który w postkomunistycznej Polsce musiał wywoływać kontrowersje i ogromny opór różowego salonu. "Gazeta Wyborcza" z przyległościami nie mogła Cejrowskiego w TV znieść. Wciąż pojawiały się krytyczne teksty o programie i oskarżenia o oszołomstwo i propagowanie faszyzmu (wtedy to była jeszcze mocna obelga, dziś, kiedy toleruje się insynuowanie politycznemu oponentowi pedofilii i morderstwa, "faszyzm" już nie brzmi tak mocno). W każdym razie WC zalazł mocno za skórę lewakom.
Program zniknął z anteny po dwóch latach emisji, jednak ziarna niezależnego myślenia zostały zasiane. Widzowie TV mogli na własne oczy zobaczyć faceta, który nie powtarza, jak inni, przekazów dnia z "Wyborczej", który wcale nie jest w 100% zachwycony Zachodem i postępującą "europeizacją" Polski. Który wiary, tradycji i patriotyzmu nie traktuje jako balastu, zbędnego bagażu, który przy najbliższej okazji trzeba zrzucić z pleców i zapomnieć.
Cejrowski w swoim programie piętnował lewactwo i swoiście (przez lewaków) rozumiany postęp. W sporach którymi emocjonowano się w połowie lat 90 zawsze stawał po stronie wartości chrześcijańskich i patriotycznych. Zwalczał proaborcyjne lobby i promocję antykoncepcji, edukację seksualną w szkołach i brak rozliczeń z komunizmem.
Telewizyjną popularność WC zdyskontował publikując w latach 90 również książki. Polityczne "Młot na lewicę", "Sól do oka" i "Kołtun się jeży". W 1997 roku wyszła nakładem oficyny W.Cejrowski Ltd. książka "Podróżnik WC" w zamyśle autora będąca pierwszym tomem cyklu podróżniczego. Jednak aż do 2003 roku pozostawała jedyną podróżniczą pozycją w bibliografii Wojciecha Cejrowskiego (nie licząc wydanej w bardzo niskim nakładzie "WC na końcu Orinoko").
Bo nie tylko polityką interesował się WC. Ważniejszą pasją okazały się podróże. Już od połowy lat 80. zwiedzał egzotyczne kraje kilku kontynentów szczególnym uczuciem obdarzając Amerykę Południową. Pokłosiem własnie takich ekspedycji był "Podróżnik WC" z '97, niedawno, bo w 2010 roku, wznowiony w twardej oprawie.
Wydanie z 2010 roku ma szatę graficzną książek podróżniczych, które WC wydał już w latach ubiegłej dekady. Pierwsza z nich, "Gringo wśród dzikich plemion", ukazała się w 2003 roku, druga, "Rio Anaconda", w 2006. Obie cieszyły się ogromnym powodzeniem - "Gringo..." sprzedał się w nakładzie przeszło 330 000 egzemplarzy.
Jako że WC należy do osób, które kują żelazo póki gorące, znowu wykorzystał popularność zdobytą na podróżniczych publikacjach i przeszedł ponownie drogę z połowy lat 90, ale tym razem w odwrotnym kierunku - "z książek do telewizji".
W styczniu 2007 wyemitowano pierwszy odcinek programu "Boso przez świat". W ciągu czterech lat WC nakręcił 108 półgodzinnych reportarzy ze swych podróży. Cechą charakterystyczną było to, że podróże bardzo często były pretekstem do propagowania prawicowych, konserwatywnych idei. Znów, jak za dawnych lat, mogliśmy usłyszeć krytykę cywilizacji współczesnej zachodniej Europy i pseudopostępu. Krytykował biurokrację, nazbyt opiekuńcze państwo i owracanie się człowieka od własnej natury. Piętnował nieodpowiedzialność i brak zaradności.
Emisja "Boso przez świat" nie obyła się bez perypetii. W 2009 roku zawieszono program na kilka tygodni. Powodem okazało się wsparcie WC dla partii Marka Jurka w wyborach do Parlamentu Europejskiego. Można z tego wnioskować, że nie ma w Telewizji Publicznej miejsca dla osób z nieodpowiednimi poglądami, nawet jeśli prowadzi tylko program podróżniczy. "Widmo cenzury straszy dziś media publiczne" - podsumował Marek Jurek, my już wiemy, że nie tylko dziś ale i wczoraj i jutro. Cenzura okazuje się stałym elementem TVP - od momentu jej powstania w 1952 roku aż do teraz. Dziwnym trafem to zawsze publicyści konserwatywni, patriotyczni są wycinani z publicznych mediów. Więc ostrze cenzury od 52 roku skierowane jest cały czas w tę samą stronę - na prawo.
Do przygód z cenzurą doszły również problemy z wypłacaniem tantiem przez TVP i ciągłym zwodzeniem WC w sprawie podpisania umowy na emisję kolejnych odcinków. W pewnym momencie WC powiedział "dość" i odcinki sprzedał konkurencyjnej stacji - TVN Style należącej do koncernu ITI.
Informacje o transferze Cejrowskiego do stacji TuskVisionNetwork sprowokowało wiele komentarzy. Konserwatywni internauci uznali to za zdradę. Doprawdy trudno jednak zrozumieć, na czym ta zdrada by miała polegać - czy zmienił poglądy, czy nagle zaczął wysławiać komunę, Unię Europejską, nihilizm i "postemp"? Dziwnym trafem misjonarze nie jeżdżą do chrześcijan ale do niewierzących i innowierców. Czy jeśli z prawicowymi poglądami Cejrowski występuje w TVN to jego argumentacja traci na znaczeniu czy wręcz przeciwnie - jest szansa, że rozpropaguje konserwatyzm u "innowierców"?
Cejrowski w TVN to ogromna szansa na promocję prawicowego, religijnego światopoglądu. Nie widzę sensu w zamykaniu się w getcie prawicowych, "słusznych", mediów. Zamykanie się w niszy sprawi, że WC przekonywałby już przekonanych, co nie prowadziłoby do poszerzania grona konserwatystów w Polsce. Nie wiem skąd u prawicowców chęć do zamykania się w ekskluzywnym klubie i jak najczęstsze "odcinanie się" od "nie dość prawomyślnych" publicystów. I zamiast wyjść do inaczej myślących - spróbować przekonać ich do swoich racji - wolą odsądzać od czci i wiary właśnie takich konserwatywnych misjonarzy.
Uważam za błędne podejście, które można streścić zdaniem "im nas mniej tym lepiej". Jedna gazeta, jedno radio, jedna TV, jedna partia. Ja jednak dostrzegam więcej korzyści płynących z dużej ilości mediów prawicowych i z obecności prawicowych spadochroniarzy na tyłach wroga, misjonarzy w obcych (wrogich ideowo!) mediach.
Dopóki WC nie zmieni poglądów na tefałenowskie, jego przejścia do TVN nie uważam za karygodne. Zmiana poglądów - zła, propagowanie poglądów we wrogim środowisku - chwalebne.
